Some unknown starry pond…
Πρόσφατα πέρασα μια πολύ μποέμ φάση… και για να είμαι ειλικρινής, είναι από τα πράματα που δεν θα φύγουν ποτέ από μέσα μου σαν νοοτροπία. Το μόνο φανερό απομεινάρι, βέβαια, είναι το καπέλο μου, το οποίο χαίρομαι ειλικρινά που σιγά σιγά εδραιώθηκε ως μέρος της γκαρνταρόμπας μου. Δεν ντρέπομαι να σας πω ότι ντρεπόμουν όταν το πρωτοέβαλα- είχα την κλασσική ανησυχία για το πως θα με αντιμετωπίζουν οι άλλοι.
Για περίπου 5 λεπτά, δηλαδή. Όπως όλες οι ανησυχίες της ζωής μου.
Το εν λόγω ποίημα λοιπόν είναι πρόσφατο, όπως και η έμπνευση (η οποία φυσικά έφυγε όσο ξαφνικά ήρθε, όπως πάντα). Μου άφησε αυτό όμως. Είναι φανερά ρομαντική γραφή, επηρεασμένο από τους ρομαντικούς του (προ, πλέον)προηγούμενου αιώνα.
’tis sparkling dust of stars
filling a cold black heart with light
There has to still be some fight
in this old and rotten body.
Was it Pluto, was it Mars?
Or was it far beyond?
Some unknown starry pond,
which gives birth to beauty.
It cut across a feverish dream
A nightmare harsh and keen
it pulled me from where I’d been
and hurled me up against a swirl.
It dazzled, blinded, confused the man
The little being that I’d become
flooded over the little dam
of loniless and thoughts damned.
And ‘lo it swam inside my view
a purring little kitty-cat,
adorned by an onyx hat,
and eyes of purest wonder.
Mayhap I was a solemn man
but now I’m but a fool
I all my cunning pool
to bring her in my grasp.
I yet may fail and yet succeed
But I’m sure it doesn’t matter
For fate the words will utter
and bind the two as one.
Dust of stars and stuff of wonders
Yours I am and always will
Upon your lap I rest my quill
and my heart alongside it…
