Κυκλοθυμικός
Δεν γράφω πάντα αγγλικά! Καμιά φορά προτιμώ τα ελληνικά, ανάλογα με την όρεξη μου. Το συγκεκριμένο, αν και δεν μου πολυαρέσει, το παραθέτω εδώ. Δεν είναι τόσο οι στίχοι που με ενοχλούν, αλλά η μελωδία από πίσω, για καποιο λόγο μου ακούγεται παράφωνη. Η αλήθεια είναι ότι μοιάζει περισσότερο με ποίημα παρά με τραγούδι. Σιγά σιγά κυλάω προς την ποίηση, και περιμένω το τούμπαλιν…
Με είδες που γελούσα σα να μην έχω έγνοιες,
χαμόγελα σκορπούσα δίχως να το σκεφτώ.
Σου άρεσε που έλεγα μικρά γλυκά αστεία
και πως για ώρες ήθελα να σε κοιτώ.
Και ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε
σύννεφα μαζεύτηκαν στο δειλινό
Τα χαμόγελα γεμίσαν φαρμάκι πίκρα
και γέμισε ο αέρας ομίχλη και καπνό.
Στο είπα είμαι κυκλοθυμικός
μα δε με πίστεψες γλυκιά μου…
Μα κάποτε ήμουν άνθρωπος σχεδόν,
τη ζωή μου έβαζα σε τάξη
κι ήρθες και με ξεμυάλισες
μ’όνειρα σαν μετάξι…
Σαν ροδα σε λουνα παρκ
Οι διαθέσεις μου αλλάζουν,
στου τρόμου το τρενάκι
δένονται και ουρλιάζουν.
Υπάρχουν νύχτες που γελώ
και μέρες που τα χάνω,
υπάρχουν βράδια που μισώ
κι ώρες που θα πεθάνω.
Στο είπα είμαι κυκλοθυμικός,
μα με κατέστρεψες γλυκιά μου…
Μα δε βαριέσαι αδερφέ
μια ζωή έτσι ήμουν πάντα
τη μια σου μοιάζω γελαστός
την άλλη μαύρα χάλια.
Σε βλέπω που απορείς
πως γίνεται ν’αλλάζω συνεχώς
μα είμαι παθιασμένος διάολος τη μια
και ενίοτε άγγελος γεμάτος φως…
Γι’αυτό μην ελπίζεις πια
πως μπορείς να με τρελάνεις
γιατί είμαι ήδη ένας τρελός
που ποτέ σου δεν τον φτάνεις.
Στο είπα είμαι κυκλοθυμικός,
και σε ξεγέλασα ομορφιά μου…
