Σκέψεις ενός αιώνιου περιπατητή Ι
Νιώθω πως άλλη μια άδεια μέρα τελειώνει.
Η ζωή μου βρίσκεται σε τέλμα.
Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς σκοπό,
ένας ιδεαλιστής χωρίς όραμα,
ένας ρομαντικός χωρίς αθωότητα,
ένας πολεμιστής χωρίς πόλεμο,
ένας συγγραφέας χωρίς έμπνευση,
ένας ποιητής χωρίς μούσα
ένας ερωτευμένος χωρίς το αντικείμενο του πόθου του…
Και μετά συνειδητοποιώ πως είμαι ερωτευμένος,
ποιητής, συγγραφέας, πολεμιστής,
ρομαντικός, ιδεαλιστής,
μα πάνω απ’όλα άνθρωπος…
Χαμογελώ, γιατί αυτή η χαμένη μέρα
με έκανε να τα συνειδητοποιήσω
για άλλη μια φορά.
True to love and beauty, freedom and truth…
Ωραία τα όμορφα συναισθήματα, αλλά υπάρχουν και τα άσχημα. Ευτυχώς. Μ’αρέσει να βυθίζομαι στη μελαγχολία μου και να την καταγράφω, κάθε φορά με μοναδικό τρόπο. Έτσι κι αλλίως, σπάνια κρατάει πολύ λόγω της κυκλοθυμικότητας μου.
Not a shiny trinket to be trifled with
nor a conquest of lands unknown
not just the origin of gentle mirth
nor vice and sin’s galore.
A gift of heavens,
a curse of hell?
demons’ or angels’
we’ll never tell.
From both and yet none
and even so more
what I feel and dream and hope
my soul tore.
Never shall you ever pander
to feelings low and base
Nor indulge in merely
poor, hurt Plato’s grace.
Gifts you’re given never waste
freely offered by the gods
For nothing’s ever freely offered
which valued more than golden rods
For what you worship and adore
be ready to shed your blood
of body or mind or soul
and never on failures brood.
’tis sacrifice that moves life’s
ever-forward rolling wheel
and pure heart’s blood
that oils these gears of steel.
Savor this suffering
for that you live it’s proof
true to love and beauty
freedom and truth…
Some unknown starry pond…
Πρόσφατα πέρασα μια πολύ μποέμ φάση… και για να είμαι ειλικρινής, είναι από τα πράματα που δεν θα φύγουν ποτέ από μέσα μου σαν νοοτροπία. Το μόνο φανερό απομεινάρι, βέβαια, είναι το καπέλο μου, το οποίο χαίρομαι ειλικρινά που σιγά σιγά εδραιώθηκε ως μέρος της γκαρνταρόμπας μου. Δεν ντρέπομαι να σας πω ότι ντρεπόμουν όταν το πρωτοέβαλα- είχα την κλασσική ανησυχία για το πως θα με αντιμετωπίζουν οι άλλοι.
Για περίπου 5 λεπτά, δηλαδή. Όπως όλες οι ανησυχίες της ζωής μου.
Το εν λόγω ποίημα λοιπόν είναι πρόσφατο, όπως και η έμπνευση (η οποία φυσικά έφυγε όσο ξαφνικά ήρθε, όπως πάντα). Μου άφησε αυτό όμως. Είναι φανερά ρομαντική γραφή, επηρεασμένο από τους ρομαντικούς του (προ, πλέον)προηγούμενου αιώνα.
’tis sparkling dust of stars
filling a cold black heart with light
There has to still be some fight
in this old and rotten body.
Was it Pluto, was it Mars?
Or was it far beyond?
Some unknown starry pond,
which gives birth to beauty.
It cut across a feverish dream
A nightmare harsh and keen
it pulled me from where I’d been
and hurled me up against a swirl.
It dazzled, blinded, confused the man
The little being that I’d become
flooded over the little dam
of loniless and thoughts damned.
And ‘lo it swam inside my view
a purring little kitty-cat,
adorned by an onyx hat,
and eyes of purest wonder.
Mayhap I was a solemn man
but now I’m but a fool
I all my cunning pool
to bring her in my grasp.
I yet may fail and yet succeed
But I’m sure it doesn’t matter
For fate the words will utter
and bind the two as one.
Dust of stars and stuff of wonders
Yours I am and always will
Upon your lap I rest my quill
and my heart alongside it…
Κυκλοθυμικός
Δεν γράφω πάντα αγγλικά! Καμιά φορά προτιμώ τα ελληνικά, ανάλογα με την όρεξη μου. Το συγκεκριμένο, αν και δεν μου πολυαρέσει, το παραθέτω εδώ. Δεν είναι τόσο οι στίχοι που με ενοχλούν, αλλά η μελωδία από πίσω, για καποιο λόγο μου ακούγεται παράφωνη. Η αλήθεια είναι ότι μοιάζει περισσότερο με ποίημα παρά με τραγούδι. Σιγά σιγά κυλάω προς την ποίηση, και περιμένω το τούμπαλιν…
Με είδες που γελούσα σα να μην έχω έγνοιες,
χαμόγελα σκορπούσα δίχως να το σκεφτώ.
Σου άρεσε που έλεγα μικρά γλυκά αστεία
και πως για ώρες ήθελα να σε κοιτώ.
Και ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε
σύννεφα μαζεύτηκαν στο δειλινό
Τα χαμόγελα γεμίσαν φαρμάκι πίκρα
και γέμισε ο αέρας ομίχλη και καπνό.
Στο είπα είμαι κυκλοθυμικός
μα δε με πίστεψες γλυκιά μου…
Μα κάποτε ήμουν άνθρωπος σχεδόν,
τη ζωή μου έβαζα σε τάξη
κι ήρθες και με ξεμυάλισες
μ’όνειρα σαν μετάξι…
Σαν ροδα σε λουνα παρκ
Οι διαθέσεις μου αλλάζουν,
στου τρόμου το τρενάκι
δένονται και ουρλιάζουν.
Υπάρχουν νύχτες που γελώ
και μέρες που τα χάνω,
υπάρχουν βράδια που μισώ
κι ώρες που θα πεθάνω.
Στο είπα είμαι κυκλοθυμικός,
μα με κατέστρεψες γλυκιά μου…
Μα δε βαριέσαι αδερφέ
μια ζωή έτσι ήμουν πάντα
τη μια σου μοιάζω γελαστός
την άλλη μαύρα χάλια.
Σε βλέπω που απορείς
πως γίνεται ν’αλλάζω συνεχώς
μα είμαι παθιασμένος διάολος τη μια
και ενίοτε άγγελος γεμάτος φως…
Γι’αυτό μην ελπίζεις πια
πως μπορείς να με τρελάνεις
γιατί είμαι ήδη ένας τρελός
που ποτέ σου δεν τον φτάνεις.
Στο είπα είμαι κυκλοθυμικός,
και σε ξεγέλασα ομορφιά μου…
Wrestling with the madness
Όταν το έγραφα αυτό, η μουσική στο μυαλό μου ομολογώ πως ήταν πολύ πιο έντονη- κάτι σε Bruce Dickinson, ας πούμε.
It seems so long
that I’ve not been among
the living
It’s hell for me
for eternity
trapped
I open my eyes and yet I don’t see
Blackness engulfs my senses
I hear a cackling full of glee
hiding behind society’s pretenses
Waiting in the darkness, wrestling with the madness,
Looking for a sign as I dream and sigh.
It’s dreams that flash past my blindfold
Scattered imagery and broken memories
And by time magnified a hundredfold
yet I feel that they’re but fallacies.
Gnawing at the corners
of my eternal loner’s
corrupted mind
It’s naught but the devil
on a different level
possessing me.
Waiting in the darkness, wrestling with the madness,
And if I don’t die it’ll be a lie.
Once upon a time, a demon and an angel
saw fit to claim this soul;
one did not manage the other to fell
so that’s why I still howl.
Howling at the moon
hoping that I’ll soon
escape
Fled into insanity
’cause of a calamity
of mind.
Waiting in the darkness, wrestling with the madness,
It’s war I’ve waged ’cause I’m deranged.
Yet sometimes it’s light that shines
upon the darkest path ahead
through my heart’s goldmines
and I feel no more dread.
And then again
it comes when
I’m free
Pulling me down
to wear the crown
of a maddened king.
Waiting in the darkness, wrestling with the madness,
Welcome miss to the abyss…
Dancing, laughing, spinning…
Όλα τα τραγούδια μου ξεκινούν από στίχους, ένα στίχο που μού’ρχεται στο μυαλό και μετά τον αναπτύσσω. Δεν θεωρώ τα τραγούδια μου κάποιου είδους σπουδαία δουλειά, αλλά όπως είπα, δεν εξοστρακίζω πλέον! Το συγκεκριμένο, αν και γραμμένο πριν από μήνες, το θεωρώ -μετά βίας- ικανοποιητικό.
Here comes the dark
as the night does fall
my head feels almost
as if I’d just hit a wall
I’ve had moments of respite
when I’ve climbed this abyss
Yet every moment you’re away
something in my soul is amiss.
Food has no taste, words have no meaning,
Only you in my head, dancing, laughing, spinning…
I press on as if it’s a battlefield
heedless, reckless, fretless
but in as the day draws to a close
I am consumed by loneliness.
It’s almost like I’m cursed
by powers far beyond imagination
as if I had done a hideous act
that merits my damnation.
It’s unbearable yet I’m savouring my suffering,
when it’s you in my head, dancing, laughing, spinning…
And as I look outside again
stars greet me like old friends
lighting my dark path
as I struggle to make amends.
To repair my tattered life
as worn out as my leather boot
since I’ve begun travelling
this dreary world of ash and soot.
Yet there’s no crutch for me onto to be leaning,
only you in my head, dancing, laughing, spinning…
There’s that wall again
I can see it rise beyond the gloom
I’ve chased you all around
and yet I knew of my impending doom.
You raised that wall
to protect you from harm
yet I’m here now,
to offer my arm.
My armor isn’t shiny,
I am no knight
Yet I’ll keep you safe
during the night.
Because of you I’m once more daydreaming,
seeing you in my head, dancing, laughing, spinning…
I’ll tear down that wall,
using my heart as a hammer
It’s been too long
that I’ve been playing the mummer.
And together, hand in hand
in the clouds we’ll fly,
and you’ll stop worrying
when you’ll fall from up that high…
Because it’s none other but you that I’m loving,
and it’s you that I want to see dancing, laughing, spinning…
